Ev gibi işte

Geçmişe ait sakladığım birçok şey gibi fotoğraflarıma da kıyamıyorum. Saçmasapan bir sürü fotoğraf var bilgisayarımda sakladığım. Bazen açıp zamanın nasıl geçtiğine hayret ediyorum. Ne kadar küçük, ne kadar toymuşum. Biraz da şişmanmışım sanki. Tüm fotoğraflarda değişmeyen tek şey ise gülümsemem. Ben hep çok gülerdim zaten. Bitmez, tükenmez bir neşem vardı hani.

                                     

Oldum olası sevmemişimdir zaten asık suratlı insanları. Resmiyet hiç bana göre değil anlayacağınız. 

Bir de bazı insanlar var hayatımda hani böyle ev gibi. Yanlarında her zaman kendim olabildiklerim. Hiç rol yapmak, maske takmak zorunda kalmadıklarım. Olduğum gibi olabildiğim, hissettiğim gibi davranabildiklerim. Tüm zayıflıklarımı, korkularımı paylaşabildiklerim. Ev gibi, aile gibi işte. On yıl görüşmesem de, daha ilk görüşmemde tekrar aynı samimiyette olabileceğimizi bildiğim birileri işte. Hiç unutulmayacak olanlar, iyi ki tanımışım dediklerim. Ben olma yolculuğunda yanlarında soluklanabildiklerim onlar benim. Ev gibi işte.