Umut fakirin ekmeği

Bu sıralar çok hızlı akıyor hayat. Sanki bir ekranın karşısında oturmuşum da önümden akıp giden görüntüleri izliyorum. Müdahele edemiyorum. Tam elimi uzatıp müdahale etmek istediğim anda kayboluyor ekrandaki görüntü ve yerine yenisi geliyor. Ne sesimi çıkartabiliyorum, ne de hareket edebiliyorum.

Ama yazmak istediğim bir şeyler var. Uzun süredir içimde tutup da paylaşmak istediklerim. 

Bir seçimi daha atlattık ya da atlatamadık. Aslına bakarsanız kimin kazandığı umrumda değil ama gördüklerim karşısında üzülüyorum çünkü yine "biz" ve "onlar" olduk. Kimse birbirini anlamak istemiyor. Empati yeteneğimiz fazla gelişememiş. Halbuki bir öğrenebilsek kendimizi karşımızdakinin yerine koyabilmeyi. 

Ben anlamıyorum, gerçekten anlamıyorum. Neyi mi anlamıyorum ? Mesela onlarca genç insana dayak atan polisleri izlerken, "oh iyi oluyor bize de zamanında neler yapıldı" diyen imamhatipliyi anlayamıyorum. Yada Berkin Elvan için sokaklara dökülüp, "Çocuklar ölürken değil, uyurken susulur " diye sloganlar atan insanların, Suriyeli çocuklar ölürkenki sessizliğini, hatta "aman savaş çıkacak" korkaklığını anlayamıyorum. Berkin Elvan için "hiç üzülmedim zaten teröristmiş" diyenlerin gaddarlığını anlayamıyorum. İnsanların seçimlerine saygı göstermeyip, onları cahil diye küçük gören insanların aynayı hiçbir zaman kendilerine tutmamalarına hayret ediyorum.

Cahiilik nedir biliyor musunuz ? Asıl cahillik sırf ideolojik kaygılarından ve at gözlüklerinden dolayı artık kullanım süresi dolmuş bir partiye oy vermektir.

Cahillik aman namaz kılıyor, dindar, müslüman diye yolsuzluk yapan bir adama hala inanmayı seçmektir. 

Halbuki kutuplara ayrılmak yerine, beraber yürüyebilsek. Birbirimizin hayat görüşüne saygı göstermeyi öğrensek ve birbirimizin korkularına empati geliştirip, birbirimizi biraz anlamaya çalışsak, Belki o zaman yeni çıkış yolları bulup bu köhne zihinlerden kurtarabiliriz ülkemizi, daha çağdaş ve özgür bir ülke olabiliriz.

Benimki de bir umut işte.