Hayat mottosu

Neden hep çocukluğumuzun mutlu, mesut, neşeli günlerini özlüyoruz ? Şu yaşadığımız andan memnun olmamamız için ne gibi büyük sebeplerimiz var ? Neden sanki tüm dünyanın yükü bizim omuzlarımıza yüklenmiş gibi yaşıyoruz hep ? Elimizde olanlara şükretmek yerine neden hep bir eksik hissediyoruz ? Hiç durup düşündünüz mü, sordunuz mu kendinize aslında benim neye ihtiyacım var diye ? Bazen sizin de içinizden geçiyor mu çekip gitme, sizi hiç kimsenin tanımadığı bir yerde yeniden başlama arzusu ? Hadi kabul edelim gittiğimiz yere kendimizi de götürdüğümüz, kendimizde bir şeyleri değiştirmeye çalışmadığımız sürece hayatımızda da hiçbir şey değişmeyecek. Hep aynı sorunları, hep aynı problemleri yaşamaya devam edeceğiz.

Aylar önce bir arkadaşım sormuştu senin "hayat motton" ne diye. İtiraf ediyorum daha önce oturup hiç düşünmemiştim hayat sloganımın ne olduğunu ama şuan biliyorum ne olduğunu : "Başkalarının hakkında ne düşündüğünü önemsemeden yaşa." Evet başkalarının ne düşündüğünü önemsemeden yaşa çünkü sen ne yaparsan yap, nasıl bir insan olursan ol; onlar yine senin hakkında kendi düşünmek istedikleri gibi düşünecekler ve bu tamamen onların sorunu. En büyük mutsuzluk kaynağı başkalarının bizim hakkımızdaki düşüncelerini gereğinden fazla önemsemek. Düşünsenize belki çoğunu bir süre sonra bir daha göremeyeceğiz ama bizi değiştirmelerine, neşemizi elimizden almalarına izin veriyoruz. Sürekli başkaları için yaşamayı bırakmak lazım, dozunu fazla kaçırmadan biraz bencil olmayı öğrenmek lazım belki de. Çünkü biz mutlu olmazsak, yaşadığımız hayattan memnun olmazsak, başkalarını da mutlu edemeyiz.

Henüz daha iki yaşında bir kuzenim var. Bazen oturup onu izliyorum hayran hayran.Yaşıtı her çocuk gibi o kadar mutlu, o kadar neşeli bir çocuk ki insan unutuyor derdini tasasını onun yanında. Biz de öyle değil miydik çocukken, neşeli ve hayat dolu. Ne ara izin verdik insanların bizi değiştirmelerine, neden umursuyoruz ki onları bu kadar ?

   

SERRA :)