Kibritçi Kız

Bir şarkı vardı çok sevdiğim, bir de film, bir de Temmuz'u çok severdim ben çünkü hepsi bana "Birini" hatırlatırdı. Hepsini o "Biri" için sevdiğimi düşünürdüm bir zamanlar. Sanki o olmasa o filmi, o şarkıyı yada Temmuz'u sevmeyecekmişim gibi. O "biri" şuan buraya yazılmaya bile değmez aslında ama anlatmak istediğim hani o çok anlam yüklediğimiz "birileri" var ya, o "birileri" olmadan da, o film, o şarkı ve Temmuzlar anlamlı oluyormuş. O "birileri" olmadan da Kibritçi Kızı dinlemek güzelmiş mesela.

"Nereye kadar sadaka?

Nereye kadar bu dilencilik?

Ben kimim, neyim?

Nereye bu yolculuk?

Ne zaman pes eder bu kalp?

Belki o zaman biter bu aşk...

Ne kadar sürerse o son nefes,

O kadar can çekişir bu aşk...

Derin bir üzüntü bu, geçmeyecek gibi...

Yaraya tuz basmak, nefessiz kalmak, ağrıya yatmak gibi...

Derin bir üzüntü bu, ölüm çaresizliği gibi...

İmkânsızı umutsuzca, bilerek beklemek gibi...

Ben kibritçi kız... Sabaha kadar üşüyorum.

Son kibritimi de yakıp sevdana veda ediyorum.

Sen buz gibi donuk gözlerle yine bakıyorsun.

Her zamanki gibi kazanan sen oluyorsun."