Kahve

Yepyeni insanlar tanıyorum. Hayatıma yeni hikayeler katıyorum. Artık takılmıyorum öyle herşeye eskisi kadar. Bir arkadaşımın başına gelmiş. Çok üzgün olduğu bir gün, bir cafede kendi kendine düşünüp kahve içerken bir teyze yanaşmış yanına niye bu kadar düşünceli olduğunu sormuş. Şöyle düşün demiş sen bu kahve gelmeden önce kahve nasıl gelecek acaba şekeri az mı olacak çok mu, sütü yeterli olacak mı diye kaygılanır mısın ? Hayır sadece oturup kahvenin biran önce gelmesini beklersin gelince de içersin. Hayatı da kahve gibi düşün demiş. 

Hani bazı zamanlar umutsuzluğa kapılıyoruz ya, sanki herşey üst üste gelmişte biz altında boğulucakmışız gibi hissediyoruz. Öyle olmuyor işte. Allah bize en ihtiyaç duyduğumuz zamanda, en ihtiyacımız olan insanları gönderiyor bazen. Tıpkı o teyzenin arkadaşımı bulması gibi. 

Bir selam, bir gülümseme bile kurtarabiliyor bazen kötü geçen günümüzü. Ufacık bir paylaşım yıkabiliyor tüm duvarları. Hiç anlaşamayacağını düşündüğün biriyle bile, bir bakıyorsun yakınlaşmaya başlamışsın ufaktan. 

Belki de etrafına yaydığın enerjiyle alakalı. Sonuçta sen insanları seversen, onlar da seni seviyor çoğu zaman. Zaten sevmeyeni de bırakın kendi haline. Çünkü tamamen kendisiyle alakalıdır bu durumu. Kendini sevmeyen insan başkalarını da sevemez ki kolay kolay. 

Şu son bir kaç ayda anladım ki; sen kalbi temiz, niyeti iyi olansan bir şekilde açılıyor tüm kapılar sana. Yani bazen biraz zaman alsa da, Allah herkesin gönlüne göre veriyor galiba en sonunda.