Yaşamasını bilen için her bahar yeni bir başlangıç aslında. Her bahar elinde taptaze yeni umutlarla geliyor. Her sonbaharda kendi kendimize sözler vermeye başlıyoruz, "Ben bu sene" başlıklı cümleler kurarak.
Her sonbahar da yaptığım gibi, bu bahar da geçen sene bu zamanları düşünüyorum. Neler düşünüyordum, neleri dert edinmiştim kendime, nereden nereye geldim.
İnsan bazen başına gelen olayları fazla mı büyütüyor ne ? Kafamızın için de senaryolar yaratıyoruz. Bazen kahraman oluyoruz, bazen kurban. Ama genellikle kurban olmayı tercih ediyoruz. Sanki herkes bize savaş açmış. Her şey üst üste gelmiş de biz altında kalmışız. Hiç geçmeyecek sanıyoruz bazen. Yaşadığımız hayal kırıklıkları hep bizimle, sırtımızda koca bir yük olarak kalacak diye düşünüyoruz.
Öyle olmuyor işte...
Geçmez sandıklarımız geçiyor. Unutulmaz sandıklarımız unutuluyor.
İnsanız vesselam...
Dönüp arkaya baktığımızda en çok biz şaşırıyoruz geçtiğine. "Vay be" diyoruz içimizden "Ben hiç bitmeyecek sanmıştım, bitti."
Sonunda herşey unutuluyor yani. O yüzden ben bu sene kendime söz verdim. Artık olayları ve yaşananları gerektiğinden fazla büyütüp, kendi kendimi kurban psikolojisine sokmayacağım.Her senekinden daha neşeli, daha pozitif bir insan olacağım, başkalarının beni üzmesine izin vermeyeceğim, kimseyi gereğinden fazla takmayacağım ve en önemlisi insanlara gülüp geçmeyi öğreneceğim.
Benim için yepyeni başlangıçlar zamanı bu sonbahar. Umarım herkes için öyle olur. Ağaçlar yapraklarını dökerken, biz umutlarımızı toplarız dallardan.
0 yorum:
Yorum Gönder