Öyle işte.

Hayatıma giren hiç kimseden kolay kolay vazgeçememe gibi yorucu bir huyum var. İnsan kazanmanın zor, kaybetmenin ise kolay olduğunu düşünüyorum çünkü. Kazanmak aylar, yıllar isterken kaybetmek saniyelere bakıyor. Sırf bu yüzden uğraşıyorum belki de sevdiğim hiç kimseyi kaybetmemek için. Sizi bilmem ama ben kolay kolay bırakamıyorum sevdiklerimi. Ne hali varsa görsün diyemiyorum mesela. Çok kızgın yada çok incinmiş olsam bile bir aramasıyla bile affedebildiklerim var. 

Ama bazen çok yoruluyorum. Duvara tosluyorum kimi zaman. Elimden geleni yaptığım halde olmadığı, karşımdakine ulaşamadığım oluyor. Hani birine seslenir ve cevap beklersiniz ama tek duyduğunuz kendi sesinizin yankılanması olur ya. Sonra farkedersiniz aslında o seslendiğiniz hiçbir zaman orada olmamıştır. Sizin gördüğünüzü sandığınız şey kendi gölgenizden başkası değildir. Sesiniz kısılana kadar bağırmışsınızdır ve sonunda seslenmekten vazgeçersiniz artık. İşte bazen ben de çabalamaktan yorgun düşüyorum ve karşılığını alamadığımda, artık yapabilecek birşeyim kalmadığında, istemeyerek de olsa vazgeçiyorum.

Hep özenmişimdir hayatına kolayca birilerini sokup, çıkarabilen insanlara. Kim bilir bende biraz daha yüzeysel olabilseydim herşey daha kolay olurdu belki de.Öyle işte.